Cámaras na comunidade: onde poden mirar e canto se gardan

Unha comunidade de propietarios pode gravar as súas zonas comúns se o acorda a xunta, enfoca só o imprescindible e o anuncia cun cartel. As imaxes consérvanse un ou dous días como norma: segundo as Directrices 3/2019 do Comité Europeo de Protección de Datos, gardalas máis de 72 horas obriga a argumentar por que seguen facendo falta.

As imaxes da cámara do portal caducan antes que o iogur da neveira. A comunidade que instala un sistema pensando en ter un arquivo por se algún día pasa algo adoita descubrir tarde que o criterio europeo vai xusto na dirección contraria. En España hai ademais un teito legal: o artigo 22.3 da Lei orgánica 3/2018 obriga a suprimir as imaxes no prazo máximo dun mes desde a súa captación, agás as que sirvan para acreditar un ataque a persoas, bens ou instalacións. E o prazo é só unha das catro decisións que convén tomar ben: onde miran as cámaras, canto se garda, que avisa o cartel e quen pode ver as gravacións.

A cámara do portal non é asunto privado de ninguén

Existe unha excepción no Regulamento para o que cada un fai no seu ámbito doméstico, e moita xente dá por feito que a cámara do edificio entra aí. Non entra. O Tribunal de Xustiza da Unión Europea deixou claro na sentenza Ryneš (C-212/13) que a cámara dunha vivenda que capta tamén parte do espazo público xa non é unha actividade exclusivamente persoal ou doméstica. Unha cámara de zonas comúns, por definición, grava a decenas de persoas que pasan por alí.

Quen decide para que se grava e que se fai coas imaxes é a comunidade, que actúa como responsable do tratamento. A empresa que instala e mantén o sistema é a encargada, e o artigo 28 do RGPD esixe que esa relación conste nun contrato que fixe que pode facer coas imaxes e que non. Se o técnico entra nas gravacións desde a súa oficina sen ese contrato, quen ten que dar explicacións é a comunidade.

A instalación apróbase en xunta e queda na acta. A guía de videovixilancia da AEPD pide ese acordo nos termos da Lei de propiedade horizontal e recomenda que recolla o número de cámaras e os espazos que captan. Nunha comunidade sen administrador esa acta redáctaa e custódiaa o presidente, que ademais responde de executar o acordado.

Onde pode mirar a cámara e onde non

O principio que goberna todo isto é a minimización: grávase o mínimo imprescindible para o fin declarado. Unha cámara instalada tras varios roubos no garaxe pode enfocar a rampla de acceso; a mesma cámara virada cara á fiestra do baixo dereita non protexe nada, vixía unha familia.

Os límites que case sempre se cruzan sen querer:

• A porta ou as fiestras dunha vivenda concreta quedan fóra, aínda que o veciño sexa o sospeitoso
• A vía pública só pode aparecer na franxa imprescindible para cubrir o acceso
• As zonas onde o persoal descansa ou come non se vixían
• O audio esixe unha xustificación propia e raramente a hai: unha cámara non precisa oír para disuadir

Ningunha cámara se instala porque si.

A base xurídica habitual é o interese lexítimo da comunidade (artigo 6.1.f do RGPD), e as Directrices esixen que responda a unha situación real (roubos previos, vandalismo repetido, incidentes documentados) e que non haxa un medio menos invasivo que consiga o mesmo. Cambiar a pechadura ou mellorar a iluminación do portal, se resolven o problema, van primeiro. Ese razoamento convén deixalo por escrito antes de instalar: é exactamente o que se pregunta despois.

Nota legal: as cámaras falsas quedan fóra do Regulamento porque non tratan ningún dato persoal. Agora ben, tampouco disuaden a ninguén que se fixe, e o cartel que as anuncia como reais si pode dar problemas por outras vías. Se a comunidade quere disuadir sen gravar, mellor dicilo tal cal.

Canto tempo se gardan as imaxes

O primeiro é mirar que prazo ten configurado o gravador que deixou o instalador. Se grava en bucle ata encher o disco, o prazo estao decidindo a capacidade do disco e non a comunidade. O criterio europeo é un ou dous días como norma, e canto máis se alongue o prazo, máis argumentación fai falta para soster que segue sendo necesario. En España, o mes da Lei orgánica 3/2018 é o teito, non o obxectivo.

A lóxica é sinxela. Se en tres días ninguén denunciou nada, esas imaxes xa non serven para o fin que xustificou a cámara; só son un arquivo dos movementos dos teus veciños agardando a filtrarse. As Directrices recomendan borralas ao cabo de poucos días, idealmente de forma automática, e ese borrado programado é tamén a mellor proba de que o sistema está ben configurado.

Cando hai un incidente concreto, o correcto é extraer e conservar esa secuencia para entregala a quen corresponda, sen ampliar o prazo de todo o sistema porque unha vez pasou algo. En España ese paso tamén ten reloxo: segundo o mesmo artigo 22.3, as imaxes que acreditan un ataque a persoas, bens ou instalacións deben poñerse á disposición da autoridade competente nun máximo de 72 horas desde que se coñece a existencia da gravación. Un presidente que se entera o luns de que o sábado raiaron un coche ten ata o xoves para levar a secuencia á policía, así que convén saber de antemán quen sabe exportala do gravador.

O cartel: o que o veciño debe saber antes de entrar

A información dáse en dúas capas. A primeira é o cartel, colocado de forma visible antes de entrar na zona vixiada, de modo que calquera poida decidir se pasa por alí: quen grava, para que, canto se conserva e onde exercer os dereitos. A AEPD ten un modelo de cartel que aforra redactalo desde cero.

A segunda capa é a información completa, que non cabe nun cartel e ten que estar dispoñible nalgún sitio accesible: a base xurídica, o prazo exacto, quen é o encargado, se hai cesións á policía e como reclamar. Unha ligazón, un código QR ou o taboleiro da comunidade serven; que "estea en poder do administrador" non.

Quen pode ver as gravacións

Menos xente da que se cre. Quen pode acceder decídeo a comunidade (o presidente, o conserxe, o administrador ou a empresa de seguridade) e convén que esa designación quede na acta, como o resto do sistema. O acceso ao visor non é un privilexio do cargo: limítase á persoa designada, con usuario propio e, se o sistema o permite, deixando rexistro de cada visionado. E nin sequera ela mira as imaxes cando quere, senón cando hai un motivo concreto: un incidente, un delito, un requirimento policial ou xudicial. Un presidente que revisa as imaxes por curiosidade está a facer un tratamento sen base xurídica, igual que o veciño que pide ver "quen baixou o lixo onte á noite".

Coidado co monitor da portería. As Directrices piden colocar as pantallas de xeito que só as vexan os operadores autorizados, sobre todo en zonas abertas como unha recepción, e a guía da AEPD engade que as imaxes nunca poden chegar aos veciños pola canle de televisión comunitaria. Unha pantalla á vista de quen agarda o ascensor incumpre as dúas cousas.

Quen aparece nunha gravación pode pedir copia, pero só das súas propias imaxes, e o dereito do artigo 15 do RGPD é máis estreito do que soa: hai que facilitar o día e a franxa horaria para poder localizalas, e se o prazo de conservación xa as borrou, a resposta correcta é confirmar o borrado. Cando a secuencia existe, entrégase ocultando os terceiros que aparezan; e se non se poden ocultar sen deixar a imaxe inservible, o acceso limítase, porque o apartado 4 impide que a copia afecte aos dereitos doutros.

E o caso que todo o mundo ten na cabeza (ver quen raiou o coche ou quen deixou o sofá xunto ao colector) non é dereito de acceso: esas imaxes identifican un terceiro e só se entregan á policía ou ao xulgado. O que pode pedir o veciño afectado é que a comunidade extraia a secuencia e a garde para entregala á autoridade, non vela el.

Unha comunidade con cámaras ben formuladas ten catro papeis gardados: o acordo da xunta, o razoamento de por que eran necesarias, o contrato coa empresa instaladora e o modelo de cartel. Con eles, unha reclamación respóndese nunha tarde. En Vecinly eses papeis quedan nos documentos da comunidade xunto á acta da xunta, así que o presidente que entre o ano que vén atópaos sen preguntar a ninguén.

Antes da próxima xunta, mirade que prazo ten configurado o gravador. Se pon 30 días e ninguén sabe por que, xa tedes o primeiro punto da orde do día.

Información actualizada en setembro de 2026. Este artigo ten carácter informativo e non constitúe asesoramento legal.